Czym jest integracja sensoryczna?

Integracja sensoryczna (SI) to proces, podczas którego układ nerwowy człowieka odbiera informacje z receptorów wszystkich zmysłów (dotyk, układ przedsionkowy odbierający ruch, czucie ciała, czyli propriocepcja, węch, wzrok, słuch, smak), następnie organizuje je i interpretuje tak, aby mogły być wykorzystane w celowym działaniu. Innymi słowy jest to reakcja adaptacyjna służąca do wykonania określonej czynności, przyjęcia odpowiedniej pozycji ciała, itp. U większości osób proces integracji sensorycznej przebiega automatycznie umożliwiając reakcje odpowiednie do wymogów otoczenia i warunkuje prawidłowy rozwój sensomotoryczny. W przypadku wystąpienia Zaburzeń Przetwarzania Sensorycznego będą pojawiać się dysfunkcje w rozwoju motorycznym, poznawczym oraz zachowaniu dziecka. Celem Terapii Integracji Sensorycznej jest dostarczenie takiej ilości odpowiednich bodźców sensorycznych, przedsionkowych, proprioceptywnych i dotykowych, aby dać możliwość prawidłowej pracy centralnego układu nerwowego.

Pożądane reakcje adaptacyjne pojawiają się w sposób naturalny, jako konsekwencja poprawy funkcjonowania układu nerwowego (kształtują się i poprawiają połączenia synaptyczne OUN).

Proces integracji sensorycznej zaczyna się od pierwszych tygodni życia płodowego i najintensywniej przebiega do końca wieku przedszkolnego. Z rozwojem integracji sensorycznej wiąże się całokształt funkcjonowania człowieka. Twórcą metody Integracji Sensorycznej jest dr A. Jean Ayres pracownik naukowy Uniwersytetu Południowo-Kalifornijskiego w Los Angeles. Do Polski metoda SI dotarła w 1993 roku, a jej rozpowszechnianiem zajęła się jedna z pierwszych współpracownic dr A. Jean-Violet F. Mass.

OBJAWY ZABURZEŃ INTEGRACJI SENSORYCZNEJ

  • Nadmierna lub zbyt mała wrażliwość na bodźce dotykowe, wzrokowe, słuchowe oraz ruch, np. unikanie dotykania niektórych faktur (piasek, kasza); unikanie zabaw plasteliną, malowania palcami; problemy z manipulacją, posługiwaniem się sztućcami, nożyczkami; nieprawidłowy chwyt długopisu; nadwrażliwość na dźwięki, na światło; trudności w nauce pisania i czytania; trudności z wysłuchiwaniem poleceń; problemy z nauką jazdy na rowerze; unikanie zabaw na huśtawce, karuzeli, lub nadmierne poszukiwanie tych zabaw; kłopoty przepisywaniem z tablicy, gubienie liter, sylab; mylenie stron prawa-lewa, szczególnie gdy dziecko nie ma czasu na zastanowienie; niski próg tolerancji na bliskość innej osoby.
  • Zbyt wysoki lub zbyt niski poziom aktywności ruchowej
  • Zaburzenia napięcia mięśniowego
  • Słaba koordynacja ruchowa (problemy te mogą dotyczyć małej lub dużej motoryki)
  • Niezgrabność ruchowa
  • Trudności w koncentracji, impulsywność
  • Szybka męczliwość
  • Wycofanie z kontaktów społecznych
  • Opóźnienie rozwoju mowy, rozwoju ruchowego oraz trudności w nauce
  • Słaba organizacja zachowania, brak planowania

DLA KOGO TERAPIA SI?

  • Dzieci ze specyficznymi trudnościami w uczeniu się, takimi jak: dysleksja, dysgrafia, dysortografia, słaba koncentracja uwagi
  • Dzieci z ADHD, ADD
  • Dzieci z mózgowym porażeniem dziecięcym
  • Dzieci autystycznych
  • Dzieci opóźnionych psycho-ruchowo
  • Dzieci niepełnosprawnych intelektualnie
  • Dzieci cierpiących na schorzenia o podłożu genetycznym (np. zespół Downa, Aspergera, Reta, Williamsa, Turnera, Kinefertera)

NA CZYM POLEGA TERAPIA?

Zajęcia terapeutyczne prowadzone z dzieckiem mają na celu kompensowanie, określonych diagnozą, deficytów i zaburzeń w integracji zmysłowej dziecka. Diagnoza oparta jest na przeprowadzeniu szczegółowego wywiadu oraz na Testach Integracji Sensorycznej. Zajęcia integracji sensorycznej w większości mają charakter aktywności ruchowej, która nakierowana jest na stymulację zmysłów. Są dostosowane do poziomu rozwojowego dziecka i mają postać “naukowej zabawy”. Dziecko będzie zachęcane i kierowane do wykonywania aktywności, które będą wyzwalać i prowokować odpowiednie, skuteczne reakcje na bodziec sensoryczny. W trakcie zajęć wykonywane będą odpowiednie dla dziecka aktywności dostarczające stymulacji przedsionkowej, proprioceptywnej oraz dotykowej. Stopień trudności tych aktywności będzie stopniowo wzrastać tak, aby wymagać od dziecka bardziej zorganizowanych i zaawansowanych reakcji. W trakcie terapii preferowane są ukierunkowane zabawy i aktywności swobodnie wykonywane przez dzieci, wyzwalające automatyczne reakcje sensoryczne, aniżeli instruowane, narzucone i ćwiczone konkretne reakcje na bodźce. Terapia jest zazwyczaj dla dziecka przyjemnością, ale jednocześnie ciężką pracą, nastawioną na osiągnięcie sukcesu, który prawdopodobnie byłby niemożliwy w całkowicie spontanicznej zabawie. Ważnym aspektem terapii jest motywacja dziecka. Powyższe cele realizowane są z wykorzystaniem różnorodnych przyrządów i pomocy terapeutycznych, takich jak: huśtawki, równoważnie, platformy, uprzęże, deskorolki, i wiele innych. Oddziałując na inną grupę zmysłów używamy np.: fakturowych pomocy sensorycznych, obciążników, przyrządów do stymulacji słuchowej, węchowej oraz wzrokowej.

EFEKTY TERAPII

Dzięki starannie dobranym ćwiczeniom w ramach terapii dziecko może poprawić:

  • sprawność w zakresie dużej i małej motoryki
  • uwagę i koncentrację
  • zdolności wzrokowe i słuchowe
  • samoświadomość i samoocenę
  • funkcjonowanie emocjonalne

Ćwiczenia sensomotoryczne do wykonywania z dziećmi w domu.

  1. Zawijanie w koc lub kołdrę i dociskanie wzdłuż całego ciała.
  2. Zawijanie w koc i rozwijanie z turlaniem w obie strony -“naleśnik”
  3. Skakanie na piłce z uszami
  4. Skakanie przez gumę
  5. Masowanie ciała gąbkami o różnej fakturze, nazywanie masowanych części ciała, pytanie “co jest wyżej? – kolano czy łokieć?”.
  6. Szczotkowanie dłoni i przedramion różnymi pędzlami i szczotkami.
  7. Stymulacja wibracjami – urządzeniem do masażu.
  8. Grzebanie palcami w ryżu , grochu, makaronach (suchych).
  9. Wybieranie z miski jednego spośród różnego rodzaju ziaren
  10. Zabawy z rozpoznawaniem przy pomocy dotyku przedmiotów schowanych w pudełku lub w worku, określanie ich cech.
  11. Ściskanie piłeczek rehabilitacyjnych.
  12. Zgniatanie, darcie kawałków gazet.
  13. Opukiwanie opuszków palców o stół.
  14. Siłowanie się na ręce.
  15. Podskoki na: trampolinie, materacu nadmuchiwanym, piłce. W czasie podskoku osoba dorosła powinna trzymać dziecko za ręce i podciągać w górę.
  16. Pajace – podskoki, orzeł na piasku
  17. “Taczki” z trzymanie za nogi na wysokości ud, na jajowatej piłce rehabilitacyjnej, naśladowanie chodu różnych zwierząt: żaba, kaczka, pies, słoń, rak, pająk, wąż – wszystkie w pozycji “kucającej”, albo na czworakach, albo w pozycji leżącej (wąż )
  18. “Kołyski” na brzuchu i na plecach
  19. Odbijanie stopami piłki w pozycji kołyski na plecach.
  20. Turlanie z patrzeniem na ruchomy przedmiot
  21. Kręcenie się na obrotowym krześle
  22. Place zabaw dla dzieci
  23. “Kącik ciszy” dla dzieci nerwowych, silnie pobudzonych – namiot, pudło kartonowe
  24. Zabawy z piłkami i balonami (do balonów można wrzucić ziarna kawy, koraliki itp. – będą spadać wolniej niż piłki i łatwiej je złapać)
  25. Zabawy “paluszkowe”: “jadą goście..”, “sroczka kaszkę warzyła” itp.
  26. Chodzenie po murkach, krawężnikach konstruowanych wspólnie z dzieckiem w domu, torach przeszkód z krzeseł, koców, wałków, poduszek itp.
  27. Pchanie i ciągnięcie różnych przedmiotów i mebli
  28. “Wyciąganie” pościeli, ręczników, składanie koca
  29. Gra w bilę
  30. Rzucanie do celu
  31. Ćwiczenia z ciężarkami
  32. Przyjmowanie i utrzymywanie pozycji “bocian”, “jaskółka”, z i zamkniętymi oczami.
Powrót na górę strony

Strona wykorzystuje pliki cookies. Korzystając z naszej strony, zgadzasz się na ich użycie. Więcej informacji

Skip to content